'Het ergste vond ik de eenzaamheid. Eenzaamheid, omdat de meest dierbare mensen om mij heen niet wisten dat het niet goed met mij ging. Een alcoholverslaving kun je gemakkelijk verborgen houden. Ik was niet de enige in mijn vriendenkring die flink kon zuipen. In het studentenwereldje waarin ik verkeerde, hoorde het erbij. Tijdens doordeweekse etentjes bij een vriendin gingen er gemakkelijk twee flessen wijn doorheen. Maar ik begon ook alleen te drinken. Ging op weg naar huis steeds vaker langs de avondwinkel. Op het moment dat ik mijn computer afsloot, dacht ik al "ha lekker, tijd voor een wijntje". Ik begon erover te liegen. Verstopte de lege flessen voor mijn vriend. Op mijn werk kon ik me nauwelijks nog concentreren. Wanneer ik niet dronk, kreeg ik last van depressieve buien en schuldgevoelens. Dan stak er een duiveltje in mijn hoofd de kop op: "Je bent zwak. Je kunt net zo goed weer een fles openmaken." Wat ik braaf deed. Toen ik een fietsongeluk kreeg, puur en alleen omdat ik teveel alcohol in mijn lijf had, besefte ik dat ik moest stoppen. Ik was het zat om afhankelijk te zijn van drank. Het moment dat ik de moed opbracht mijn ouders en zus over mijn geheim te vertellen, was een keerpunt. Door te erkennen dat ik hulp nodig had, was ik voor de helft op de goede weg.... Lees meer

Terug naar overzicht